آب و خورشید

رو باو در حمد و در تمجید بود

2-شب که شد تاریکی-سّدِ راه شد

از فراقِ خور-دلش پُر آه شد

3-شب بدور از آتش و از نور بود

شب ز معشوق عزیزش دور بود

4- صبح دیگر چونکه خورشید سر کشید

شد بخار و سوی خورشید پَر کشید