زاده گُل

گِلِ پس مانده را یک گُل سرا کرد

2- چه گُلهایی همه خوشبوی و خندان

نسیم می کرد آنان را سخندان

3- ز گُلها آفرید حق - نازنینی

بقدر و قامت و رخ بهترینی

4- چو آدم دید او را گشت بی تاب

بشد چشمش ز بهرش چشمه آب

5- بحق رو کرد- کاو را یار من کن

بحقِ خود- ورا دلدار من کن

6- قبول حق شد و این زاده گُل

هم اش گل بود و هم شیرین- چو بلبل

7- ازو گر زاده شد مردی گِلی بود

ولی زادی اگر زن سُنبلی بود

8- چنین است قصّه زنها بدانیم

عبث بر ذات زنها بدگمانیم

ــــــــــــــــــــــــــ